Tablets en Smartphones

Screenshot_2012-09-30-09-44-49Het maken van een website met een goede vormgeving is in de loop van de tijd steeds moeilijker geworden. ‘Vroeger’ was alles beter. Toen had iedereen nog een beeldscherm met de verhouding 800 x 600 pixels. Dus daar kon je de vormgeving op richten.

Tegenwoordig moet je rekening houden met een opmerkelijk groot scala van verschillende beeldschermen. Veel nieuwe beeldschermen hebben het ‘breedbeeld’ formaat. Wel handig als als je film wilt kijken op het beeldscherm, maar ontzettend onhandig als de website gebruikt wordt om teksten weer te geven.

Op zo’n breedbeeld formaat kun je dan maar weinig tekstregels weergeven. Bovendien wil je er nog een leuk plaatje boven zetten, en onderaan de pagina ook nog wat informatie over jouw bedrijf of vereniging. Dan hou je nog maar een paar regels over om de echte inhoud weer te geven. En aangezien verreweg de meeste websites teksten weergeven, scrollen we ons tegenwoordig een muis-arm.

Een andere ontwikkeling waar je als website ontwerper tegenwoordig rekening mee moet houden, is het gebruik van smartphones en tablets. Want de website moet ook goed weergegeven worden op dit soort apparaten. Dat zijn dan weer heel andere lengte-breedte verhoudingen en andere lettergroottes.  En het beeld moet kunnen kantelen  (van horizontaal naar verticaal en andersom).

Eén en dezelfde website moet er op al die verschillende beeldschermen, tablets en smartphones goed uit zien. Dat is erg lastig om te ontwerpen. Je ziet dan ook in de praktijk de meest vreemde effecten. Veel websites zijn nauwelijks leesbaar op een tablet of telefoon. Deze blog werd nog wel redelijk goed weergegeven op een tablet, alleen de rechter kolom paste dan niet meer naast de tekst en werd helemaal onderaan weergegeven.

Daarom ben ik nu overgestapt op het allernieuwste ‘thema’ van het onvolprezen WordPress blog systeem: twenty-twelve. Hiermee wordt de blog zowel op gewone beeldschermen als op mobiele apparaten goed weergegeven. Knap werk van de ontwerpers bij WordPress! De vormgeving van het thema zelf vind ik een beetje kaal en de grote wit-ruimte rechts bovenaan vind ik jammer. Maar het belangrijkste is dat al die miljoenen mobiele internetters mijn blog nu goed kunnen lezen.

Zo ziet deze blog er nu uit op verschillende mobiele apparaten. De kleinere telefoons kunnen uiteraard nog steeds maar één kolom weergeven, maar de tablets tonen nu keurig beide kolommen naast elkaar, in een goed leesbaar lettertype.

UPC Telefoon en internet storing (dag 7)

storing2Anderhalve maand later…

UPC belde naar aanleiding van mijn brief. Men bood excuses aan en een schadevergoeding (een maand geen internetkosten).

Donderdag. De storing heeft nu al 7 dagen geduurd.

Ondertussen zijn er 2 verschillende monteurs geweest. En sinds vanmiddag zijn er positieve ontwikkelingen. Alles lijkt weer goed te werken.
Tijd om een brief met een klacht naar UPC te sturen. Met kopieën naar de Consumentenbond en organisaties als Kassa.

Zaterdag. Dag 3 zonder internet en telefoon.

Nog een opmerkelijk feit. Toen ik donderdag j.l. de UPC helpdesk belde met mijn mobiel, hoorde ik eerst een opgewekte vrouwenstem, die zei “Dit informatienummer kost 1,32  voor de eerste minuut, en daarna 1,25 € voor de volgende minuten”.  Om dan geruststellend af te sluiten met  “tot een maximum van € 63,00 per gesprek”.

Dit is opvallend, omdat de UPC Helpdesk slechts 0.10 euro per minuut kost “plus de eventuele kosten voor uw mobiele telefoon”.

Dus Telfort (mijn mobiel provider; prepaid) verdient ook nog eens fors aan mijn ellende. Aangezien ik naar schatting  een klein kwartiertje gebeld heb met de met de helpdesk, levert dat Telfort ca € 15,00 op.

Maar ja, je kunt geen kant op.  Je moet wel. En dat hebben ze goed door bij Telfort.

Telefoon en internet storing (dag 1)

Opmerkelijke toestanden met de internet- en telefoonaansluiting thuis.

Donderdag  19 februari 2011 heeft UPC ‘s morgens vroeg onderhoudswerkzaamheden verricht op de aansluitingen in onze buurt. Vooraf kregen we daarover een keurig briefje: tussen 01:00 uur en 07:00 mogelijk tijdelijk geen internet. Ik was dus gewaarschuwd!

Maar dat ik de hele dag erna ook geen internet (en dus ook geen telefoon) zou hebben, dat had ik niet verwacht.  Blijkbaar is UPC niet zo goed in het uittesten van aanpassingen.

De helpdesk was goed bereikbaar, maar kon het probleem niet oplossen. Daarna werd ik gebeld door een technicus die nog wat detail informatie opvroeg  over het UPC modem. Maar ook dat leidde niet tot het gewenste resultaat.

Maandag a.s. komt er monteur van UPC langs. Eerder kon niet. Ik zit dan 5 dagen zonder telefoon en internet. Het zal toch niet waar zijn?

Volkskrant niet web-vriendelijk

 

volkskrant2Komt het nog goed met de Volkskrant? Ik weet het niet. Onlangs (begin december 2010) heb ik een on-line abonnement (web-abonnement) afgesloten  op de Volkskrant. Dat was een opmerkelijke belevenis.

Het afsluiten van het abonnement begon als een impulsaankoop. Maar alleen dankzij veel geduld, volharding, creativiteit en een beetje vals spelen ben ik nu eindelijk in staat om dagelijks on-line de Volkskrant te lezen.

Blijkbaar begrijpen ze bij de Volkskrant nog niet goed wat het internet is. En dat is jammer want ze hebben een goed product dat eigenlijk ideaal is om te verkopen via het internet: elke dag weer wat nieuws, geen vervoerskosten, geen opslagkosten en geen voorraad-risico. Bij BOL zijn ze er jaloers op.

En ook de prijs is (€ 23,00 per kwartaal; ca € 0,35 per krant) goed. De on-line abonnementen zouden dus als warme broodjes over de toonbank moeten gaan.  Maar merkwaardig genoeg doet de Volkskrant er alles aan om de impuls-koper af te schrikken.

Zoek de “Abonneer je” link

Ik was aan het lezen op de site van de krant, toen ik op een gegeven moment dacht: “ik wil die hele krant kunnen lezen. On-line. Ik neem een abonnement.” Maar waar en hoe? Dat kan niet moeilijk zijn, dacht ik toen nog.

Een bedrijf dat iets wil verkopen, heeft altijd een grote, dikke vette button ‘Koop mij’ prominent en niet te missen op de voorpagina. Maar bij de Volkskrant werkt dat anders.

Na een kwartier intensief zoeken meende ik rechtsboven in een heel klein lettertype de woorden ‘abonneer je’ te kunnen lezen.   Direct geprobeerd om daar op te klikken. Na vier missers (ja, het is echt heel klein) was het raak en kwam ik op een pagina waarin in mij kon aanmelden als abonnee.

Invullen totdat je er bij neervalt

De abonneerpagina gevonden. Geweldig! In mijn onschuld dacht ik toen dat het leed bijna geleden was. Tenslotte heb ik al een profiel bij de site van de Volkskrant en ik was zelfs al ingelogd. Dus nog even een digitaal kruisje zetten, en ik kan de hele krant gaan lezen!

Helaas. Waarschijnlijk worden de profielen en de abonnementen door twee verschillende afdelingen bij de Volkskrant beheerd. Die bovendien op verschillende verdiepingen van het hoofdkantoor zitten. En waarschijnlijk hebben de hoofden van die twee afdelingen ruzie met elkaar en willen niets met elkaar te maken hebben.

Dus de potentiële klant moet dan maar weer zijn naam en email-adres invullen. En weer een wachtwoord kiezen. Hetzelfde? Moet dat? Mag dat? Kan dat? Onduidelijk!

Vervolgens wordt mij gevraagd de geboortedatum in te vullen. Waarom is het voor mij als klant belangrijk om de geboortedatum in te voeren? Waarom wil de Volkskrant dat weten? Onduidelijk. Maar goed, het is niet verplicht, dus sla ik het over.

En dan het telefoonnummer.  Maar ik wil helemaal niet dat de Volkskrant mij gaat bellen. Als ze mij nodig hebben, dan mogen ze mij mailen. Tenslotte heb ik al twee keer mijn email-adres voor ze ingevuld. Dus zowel de afdeling Profielen als de afdeling Abonnementen beschikt over mijn email-adres.

Dus het telefoonnummer ook maar overslaan. Maar helaas. Dit veld is verplicht. Meestal vul ik dan “geen” in, en dan kun je verder. Maar nee, dat werkt hier niet. Maar ik ben creatief, dus ik probeer allerlei fake-nummers,  zoals “0001111111”, maar ook daar trapt het systeem niet in.

De Volkskrant heeft kosten noch moeite gespaard om mij een geldig telefoonnummer te ontfutselen.

Dus dan maar een beetje vals spelen en telefoonnummer 123 4567890 proberen. Dit lukt! Ik ben door naar het volgende level van dit lastige spel. Bij deze trouwens mijn execuses aan aan de ongelukkige bezitter van dit telefoonnummer.

Dan het adres. Ook verplicht. Waarom? Een on-line abonnement hoeft toch niet bezorgd te worden?

3 dagen wachten

Toen ik uiteindelijk het invulformulier af had, kwam de volgende afknapper. Er werd namelijk gemeld dat ik 3 dagen moet wachten, voordat ik eindelijk mijn krant on-line kan gaan lezen. 3 dagen!

Voor de gemiddelde website-bezoeker is 3 seconden al veel!  Maar de Volkskrant meldt doodleuk dat je 3 dagen moet wachten voordat het on-line abonnement ingaat.

3 dagen! Ik kon het eerst niet geloven.  Over 3 dagen is dat nieuws waarover ik wou gaan lezen al weer helemaal achterhaald en niet interessant meer.

3 dagen! Hoe is het mogelijk! En waarom? Heeft het hoofd van de afdeling Abonnementen ook ruzie met de afdeling Debiteurenadministratie? Welke extra kosten maakt de Volkskrant nou als ze mij direct toegang geven? Geen. Dat is nou juist het mooie van een on-line abonnement. En dus welk risico loopt de Volkskrant? Geen. Maar toch: 3 dagen wachten! Of is het een stukje zelfbescherming? Een soort bezinningsperiode: “weet je het echt wel zeker?”.

Bevestigingsmail: wel mijn adres, geen prijs.

Maar goed, ik ben al zo ver gekomen; nu zet ik ook door.  En mijn directe beloning komt dan snel in de vorm van een bevestigingsmail. Maar ook dat is weer een fraai staaltje van ouderwets denken.

In de bevestigingsmail staat waar ik woon en wat mijn telefoonnummer is. Ja duhh, dat wist ik al.

Maar er staat niet in hoe duur het abonnement is. En dat is nou juist voor mij wel van belang, want ik moet straks de afschrijving op mijn rekening controleren. Maar ja, ik ben ook maar een klant.

Nog even een boompje omzagen en 3 kg CO2 produceren

15 december (datum inschrijven was 9 december) ontving ik nog een echte, ouderwetse, originele, papieren brief van de Volkskrant. Via de postbode. Ik wist niet dat het nog bestond. Bovendien mosterd na de maaltijd. We doen zaken via het internet; ik geef mijn gironummer op, ga akkoord met automatische betaling, ik krijg een bevestigingsmail en ik krijg toegang tot de site (over 3 dagen) en ondertussen kan ik kan de krant on-line lezen.

That’s it. Done. Klaar. Maar nee, de Volkskrant zaagt nog eens een boompje om om briefpapier te maken en produceert drie kg CO2 om de papieren brief te naar mij toe te laten vervoeren.

Volledig overbodig!

Tenslotte: problemen met de bezorging melden

Bovendien is die brief verwarrend. Want er zit een machtigingskaart bij, voor automatische betaling. Moet ik die nu invullen? Maar ik heb toch al via de website toestemming gegeven voor automatische incasso. Nou ja, in geval van twijfel niet invullen.

Verder zit er bij de brief nog een kaartje met twee telefoonnummers. De één is voor het melden van problemen met de bezorging van de krant, en de andere is voor het melden van verhuizingen…

Ze snappen het nog niet echt bij de Volkskrant. Jammer, want ze hebben zo’n mooi en goed zo’n goed on-line product. Ik lees nu bijna dagelijks deze krant on-line, en dat bevalt prima.

Draadloos internet in de trein

Maandag 29 maart 2010 viel het volgende opmerkelijke ‘nieuws’ te lezen op de nos-site:

trein

“Vandaag reed de eerste internettrein van de NS tussen Amsterdam-Bijlmer en Leiden. Daarop zaten 200 vaste treinreizigers die probeerden hoe zij gratis kunnen internetten in de trein. De NS is al jaren bezig om dat technisch mogelijk te maken.”

Fijn dat NS-reizigers nu ook eindelijk kunnen internetten in de trein.

Maar dat is zeker geen primeur, zelfs niet in Nederland.

Reizigers die met Connexxion reizen tussen Ede en Amersfoort (Valleilijn) kunnen al sinds een paar jaar gratis draadloos internetten in de trein.

En uit eigen ervaring weet ik dat dit prima functioneert, en dat er veel gebruik van wordt gemaakt.

Dit leidt tot een aantal conclusies:

  1. De NS heeft een goede PR-afdeling.
  2. De media, zoals de NOS, dagbladen en allerlei internet sites, zijn opmerkelijk weinig kritisch. Blijkbaar plaatst men gewoon maar de persberichten die binnen komen. Iets om in het achterhoofd te houden.
  3. Connexion heeft de zaakjes goed op orde. Dat was me trouwens deze winter ook al opgevallen. Ik heb de hele winter bijna dagelijks met Connexion getreind, en ik heb slechts één keer vertraging gehad.